Τσου, ρε Λάκη!

Την πρώτη χρονιά του Αλ Τσαντίρι Νιούζ είχε ένα μέσο όρο τηλεθέασης κάτω από 10% .  Ήταν η εποχή που κατηγορούσε την AGB για διαφημιστικές δολοπλοκίες (αν και, για να είμαι δίκαιος, ποτέ δεν είχε αναφερθεί στα υψηλά νούμερα των Μήτσων).  Ήταν η εποχή που μ' άρεσε περισσότερο από ποτέ η εκπομπή του.

Κάποτε ήμουν ο μεγαλύτερος υποστηριχτής του Λαζόπουλου.  Μ' άρεσε το χιούμορ του και το ότι είχε άποψη για όλα και την υποστήριζε.  Ακόμα όμως και πριν φύγω από την Ελλάδα, είχε αρχίσει να μπαγιατεύει αυτή η συμπάθεια προς το πρόσωπό του, γιατί ο Λάκης δεν έμοιαζε να είναι αυτός που ήταν κάποτε.

Για πού το 'βαλες, Θανάση;

Πριν 10 μέρες έγραψα σε άλλο κείμενο ότι δε μου αρέσουν τα επικήδεια, αλλά τελικά φεύγουν ένας ένας αυτοί που θύμιζαν την πραγματική Ελλάδα.  Ο βασικός λόγος όμως που αποφάσισα να γράψω το συγκεκριμένο είναι επειδή είδα πολλούς να λένε "θα σε θυμόμαστε για πάντα για τις ατάκες σου".

Συγγνώμη, αλλά όποιος το έγραψε αυτό είναι τουλάχιστον ιερόσυλος.  Ο Βέγγος δεν ήταν Σεφερλής ούτε Λαζόπουλος για να τον θυμόμαστε από τις ατάκες του.  Ήταν ένας Άνθρωπος, που μέσα από την ταπεινότητα έφτασε στο μεγαλείο.  Ένας υποκριτής που δεν υποκρίθηκε ποτέ.

Επειδή όμως δεν υπάρχει λόγος κάποιος σαν εμένα να γράψει κάτι παραπάνω για το Θανάση Βέγγο, ας μιλήσουν οι άνθρωποι που τον γνώρισαν... Κι επειδή το blogger δεν είναι στα καλά του, δες το βίντεο εδώ

Password μου καλό, φέγγε μου να μην ξεχνώ!

Μία από τις πιο δύσκολες στιγμές της ημέρας είναι όταν ανοίγω τον υπολογιστή και πρέπει να βάλω ένα σωρό κωδικούς προκειμένου να μπω στις σελίδες που χρησιμοποιώ:  Gmail, Yahoo, Facebook,  Twitter, Linkedin, Youtube, Wordpress, Blogger, Lulu.com, Sync.gr, Paypal... ουφ!  Και δεν είναι μόνο το PC: κωδικός για το κινητό,  κωδικός για το online banking, κωδικός για το phone banking, για την κάρτα ανάληψης, για την πιστωτική κλπ κλπ κλπ...

Ένα πολύ μεγάλο ευχαριστώ...!

Τη μέρα που κυκλοφόρησαν οι Κλεφτές Ματιές, έγραψα ότι ένα βιβλίο που εκδίδεται είναι σαν ένα πλοίο που καθελκύεται.  Το ρίχνεις στο νερό κι από εκεί και πέρα είναι μόνο του, αυτό και η θάλασσα.  Δεν ξέρεις προς τα πού θα ταξιδέψει, μέχρι πού θα φτάσει, τι καιρό θα βρει, τι κύματα θα συναντήσει.  Το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να του ευχηθείς καλό ταξίδι...

Κλεφτές Ματιές: κυκλοφόρησε!

Τι κοινό έχουν μια έκρηξη σουπερνόβα, ένα σπίτι με θέα το Σηκουάνα, ένας ζωγράφος που φτιάχνει το πορτρέτο της ζωής του, ένας έρωτας που μένει κρυφός για μια ζωή, τα ματαιωμένα όνειρα μιας γυναίκας, και ένα φυλαχτό που ομολογεί μια αμαρτία;

Είναι όλα κομμάτια αυτού του βιβλίου, δεκατρείς ιστορίες σαν κλεφτές ματιές στις ζωές κάποιων ανθρώπων που αγαπάνε, πληγώνονται, μένουν μόνοι τους, θρηνούν τα όνειρά τους και κάνουν παθιασμένο έρωτα...

Η επιλογή της αυτοέκδοσης

Κανείς δεν συμπαθεί τα διηγήματα.. Ούτε οι εκδότες, γιατί δεν αποτελούν εμπορική κατηγορία, ούτε οι αναγνώστες, που θέλουν βιβλία με συνέχεια και όχι μικρές ιστορίες που τους πάνε από εδώ κι από εκεί.

Εγώ, ωστόσο, διηγήματα άρχισα να γράφω και γι' αυτό έχω και κάμποσα από δαύτα στο συρτάρι μου (στα Documents του υπολογιστή, δηλαδή..)  Τι να τα έκανα;  Να τα άφηνα να "σαπίζουν" εκεί μέσα, χωρίς να διαβαστούν ποτέ;

Όλα, κύριε Νίκο, είναι εδώ...

...όπως τα άφησες εσύ κι όπως τα ξέρεις.  Αυτό το τραγούδι που γράφτηκε για τον εξαιρετικό Νίκο Γκάτσο, αυτό, νομίζω, θα τραγουδάμε και για τον εξίσου εξαιρετικό Νίκο Παπάζογλου τα επόμενα χρόνια.

Είχα πει ότι δε θα γράψω κείμενο για το θάνατό του, μια και δε μ' αρέσουν τα επικήδεια αφιερώματα, πόσω μάλλον οι μαλακίες τύπου RIP (rest in peace) και άλλα τέτοια, αλλά για τον συγκεκριμένο, δεν ξέρω, απλά δεν κρατήθηκα...

Τα παιδικά μας χρόνια δε θα ξανάρθουνε ποτέ...

Πριν διαβάσεις το κείμενο που ακολουθεί, είναι απαραίτητη προϋπόθεση να βάλεις να παίζει το Βαλς Των Χαμένων Ονείρων του αγαπημένου Μάνου.  Είναι το μουσικό μαγικό χαλί που θα σε ταξιδέψει μερικά χρόνια στο παρελθόν...

Προς κάθε TV executive

Μπαίνω κατευθείαν στο ψητό: ιδέες για το πώς, αλλάζοντας τη νοοτροπία της, η ελληνική τηλεόραση θα μπορούσε να γίνει καλύτερη μέσα σε μία σεζόν.

Ποιο είναι το δικό μας εθνικό ζώο;

Πολλές χώρες στον κόσμο έχουν από ένα ζώο που τους συμβολίζει.  Η Αμερική έχει τον αετό, η Αυστραλία το κοάλα και το καγκουρό, η Γαλλία το γαλλικό κόκορα κλπ.

Η εκδίκηση του βιβλίου: sequel

Είπα, αντί να απαντήσω στα σχόλια της προηγούμενης ανάρτησης, να γράψω ένα καινούριο κείμενο, για να αποσαφηνίσω μερικά σημεία και να θίξω κάποια επιπλέον.

Debtocracy: μια κριτική σε 600 λέξεις

Ωραία δουλειά το Debtocracy, αλλά χωρίς την προσωπικότητα που θα έκανε τη διαφορά. Όποιος παρακολουθεί τις οικονομικοπολιτικές εξελίξεις τα τελευταία χρόνια, δεν έμαθε κάτι καινούριο, αλλά τουλάχιστον ο αδιάφορος/αφελής είχε την ευκαιρία να μάθει πολλά μέσα σε μόνο 73'.

Η εκδίκηση του βιβλίου: prequel

e-books, e-readers και self-publishing είναι τα όπλα για αυτή την εκδίκηση. Το βιβλίο ετοιμάζεται να ξαναέρθει στο προσκήνιο, με χαμηλότερο κόστος, και περισσότερες επιλογές.

Μέχρι τώρα, για να φτάσει το βιβλίο από το συγγραφέα στον αναγνώστη περνούσε από μια εξαντλητική διαδικασία, που περιελάμβανε εκδότες, επιμελητές, τυπογράφους, διανεμητές και βιβλιοπωλεία.   Τώρα αυτή η διαδικασία γίνεται πλέον:

συγγραφέας -> (online βιβλιοπωλείο) -> αναγνώστης.

Κι άλλη φορά, απ' το πεζοδρόμιο!

Θα σου πω μια μικρή ιστορία, και μετά θα κάνω μια -αυθαίρετη;- γενίκευση. Είμαι με το ποδήλατο και γυρίζω από τη δουλειά. Οδηγάω αντίθετα σε έναν μονόδρομο, ο οποίος όμως τυχαίνει να είναι πλατύς σαν διάδρομος αεροδρομίου (καλά, κόβω κάτι..), οπότε και να συναντήσω άλλο αυτοκίνητο υπάρχει υπεραρκετός χώρος και για τους δύο.

Botrini's Project

Πριν δυο μέρες ξεκίνησε στον ALPHA η εκπομπή Botrini's Project, η οποία συνοψίζεται στα εξής: "Ο Έκτορας Μποτρίνι αναζητά 12 νέους, 18-30 ετών, για το καινούριο εστιατόριο που θα ανοίξει στην Αθήνα.  Θα πάρει το ρίσκο να μεταμορφώσει 12 εντελώς άπειρους στην κουζίνα σε chef «πρώτης γραμμής», για να ανταπεξέλθουν στις απαιτήσεις μιας κουζίνας μοναδικών γεύσεων."